R e f l e k s j e

Kilka refleksji  wysnutych z  własnych 

przeżyć, które należą się najbliższym

i może i dalszym czytającym, ujęte 

w niedoskonałym kształcie według 

skromnych zdolności. Niezrozumiałe

zapewne dla wielu, zrozumiała dla tych, 

których dotyczą. Należy im się wspomnienie,

im i pewnym wydarzeniom, o których 

mało kto pamięta. 

Na pogrzebie Stalina grano                                      
marsz żałobny Chopina

Chopin - Stalinowi

Napisałeś tę pieśń pewnie nocą

Ku pamięci klęsk listopada

Napisałeś ją pewnie po to

Bo Polska  padła?

Grywali ją potem różni

Ku pamięci lub przyjemności

Słuchali nieszczęśni lub próżni

Przypominała nam troski

Nie była pisana dla katów

Miała być grana odświętnie

Gdy bohater życie utracił

Na miasto rzuciła śmierć piętno

     +++++++++++

W marszu idzie gromada zbirów

Taszczą złoczyńcę na marach

Nareszcie spowity  kirem

Oraz złowieszczym sztandarem

 Orkiestra bezcześci te dźwięki

Napisane nie dla satrapów

Dla tych co doznali udręki

Od obcych albo rodaków

Za późno diabeł postać tę zmógł

Zadrwiono sromotnie z twej pieśni

Oby niepamięć okryła ten grób

Przestrogą był dla współczesnych

Przepraszam cię mistrzu jedyny

Za doznaną zniewagę po latach

Kto ludzkiej doszuka się  winy

Że w historii naszego był świata

Moja powinność

Na tragiczną śmieć matki

Powiem teraz

Co należało powiedzieć  wtedy

Co mówi się wszystkim matkom

Nie byłem w stanie

Nie było kiedy

Odwagi zabrakło

A teraz? Czy głos doleci

Jak modlitwy  spowiedzi?

Gdy przyjdziesz we śnie?

Twoje cierpienia  noszę

Ostatnie i wczesne

Ode mnie od losu

Com niechcący  winien

Cierpienia dla dwojga

Przez tę jedną chwilę

Stało się wiele

Co się stało

Za twoim skinieniem

U Ciebie było słowo

Dobrym do dziś idzie cieniem

Bo słowo stało się ciałem

A moje słowo

W złej chwili rzekłem

Życia zabrało połowę

Stało się piekłem

Miało być  wytchnieniem

Jest  chłodem twej ziemi

A te słowa

Tajemnicą

We wnęce intymnej

Zamknięte krzyczą

Noszę je gorzkie i zimne

Podzielone

Na łzy i milczenie

Na twarde
Kamienie

Niedługo klęknę prze twoim cieniem

  Lamentacja

Niewiele mi dałeś z tęczy

Posturę niemęską

Urody nawet nie kęs

Prószyła mi klęska

Mała lub większa

Wisiał smutek u rzęs

Jedno mi  dałeś

Choć

Przegródkę we wnętrzu

Na dnie

Dar największy

I  konchy dwie

By pukał gość

Miejsce na Gaude Mater….

Prawdziwy gość pełen świateł

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Nie skąpiłeś trudów

Worka ciężarów u ramion

Drugiej w kołyscem nie dostał

Nie stało dla mnie

Tajemną  jest złudą

Co mogło być proste

Targał i gmatwał

Czas 

Kroczył ciemny

Nie ułatwiał

Klękam przed Tobą w ukłonach

Za to  że świat mi zapłonął

To Monteverdi  i  Bach

Przez  czarki uszu się wkradł

Niespodziewani goście

Przyjaciele wierni

Krzywizna  życia się prości

I mniej jest cierni

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Skąpiłeś wymarzonej

Niosłem  krzyż  samotni

Bolesną  koronę

Przed  bramą  stanąłem pustą

Pewnie nie byliśmy  godni

Jedną się okryć chustą

Nie jesteś  przecież okrutny

Choć taką mi dałeś przysługę

Umilić życiowe trudy

Toccatą i Fugą

Co mogłeś  lepszego darować

Nad konchy uszu

Anteny na dźwięki i słowa
Zapomnienia wzruszeń

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Dałeś surowy kamień

Dla Siebie i bliskich

By  oszlifować

Dla mnie

Dla wszystkich

Wyrzeczeń było wiele

Uprowadzony

Przysługą tajemną

Nie moim przyjacielem

W spadku dostaje zdań parę

Pozbawiony broni

I żałość bezdenną

Nie tajne uczynki  i słowa

Gorzka ofiara

Została trwoga

Przed  dołem klęknie

I koniec

Jedyne dzięki

Twój dar  goi blizny

As dur  Pożegnanie Ojczyzny

I  goście

Płyną  mieszkają

W wydzielonej przestrzeni

W zamkniętym tajemnym kraju

Zadbanym

Tu  w lustrze się mienią

Ludwig z Janem

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Mało dałeś talentu

Chwalców  wcale

Boć Villonem nie jestem Puszkinem

Szukając wytrwale

Rymów pokrętnych

Skleciłem krztynę

Ni  swoim ni obcym  najbliższej

Grzeczności udanej nie staje

Z niemej mowy słyną

Usłyszę głośną ciszę

Każdego  w  swoim  kraju

Po ostatnią godziną

Z "Niedokończonej"

Pociechy  płyną

Bo do słuchania mam uszy

Dar i zapomnień pęczek

Jan Amadeusz i  Karol kusi

Jestem Ci  wdzięczny

Niech mi w najdalszych chwilach

Nokturn Ave.. Marzenie

Resztki  trwania umilą

Kłaniam się uniżenie

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Skazałeś na tęsknicę

Do przyjaciół  obcych lub bliskich

Nie słyszą jak krzyczę

Są nimi nikt albo wszyscy

Zamknięte są ich uszy

A słowa bez barwy 

Rozmowa ze sobą nie skruszy

Murów klasztoru  twardych

Być sobie przeorem klerykiem?
Nikim!!!

Skazałeś mnie na  los taki

Cicho wokół

Posiał makiem

Dobre jest Twoje serce

Dałeś prezentów aż nadto

W mojej poniewierce

Nagroda "Nocne czuwanie"

Słuchałem ostatnio

Napisane prawie jak dla mnie

"Śmierć i dziewczyna" Franciszka

Jak meteor  błyska

Najbliższa  nieobecna uchem

W samotności słucham

Takie zapomnienie

W najwyższej cenie

   O  j  c  u

Jak każdy miałem ojca

Nie takiego chciałem

Zanim się nim stał

To mi go zabrali

Sprzymierzeńcy tamtych

Co im uszczknął piędź

Potem był już nie ten

Po rozłące

Musiałem płakać

Suchymi łzami

Zwojował tę piędź

Ale nie więcej

Na jednego tyle przypadło

Wrócił

Lecz Innej  nie chciał

Nie poszedł w las

By o tamtą walczyć

Tej nie chciał

Nie dał się przekonać

Jak ja

Że innej nie będzie

Nie jest zatem wyklęty

Budował niechcianą

Chwała mu  za to

Budował dla mnie

Choć był mało mój

Rozłąką

Pozostała pustka

I dyplom z pode Lwowa

Po tej piędzi

Teraz dla mnie zaszczyt

Dobrze że choć to pozostało

Dyplom i praca

Płaczę po nim suchymi  łzami

Przyjaciółka  wielu

Tyś przyjaciółką  niechcianą

Wierną jak żadna inna

Za wcześnieś mi przydana

Już w latach dziecinnych

Przykładasz na usta palec

By słów nie  wiele padało

Za przegrodą schowanych

Lub znaczeń niewiele  miało

I spojrzeń bronisz przyjaznych

Wieczornych czy porannych

Twej obecności zaznam

Wtedy może najbliższej

Dotkliwie słyszę cisze

Podaną  błahym  słowem

Nieobecnością długą

Całym lub  życia połową

Jesteś siostrą syjamską

Tylko z tobą rozmowa szczera

Przed tobą można nie zamknąć

Co dotkliwie doskwiera

Gdy dalsi tają a bliski milczy

Tajemnic nie można ujawniać

Temu co nawet najmilszy

Twa przyjaźń może zadławić

Szykuję ci miejsce w mej trumnie

Śmierć cię najlepiej rozumie

Pierwszy erotyk

Na brzegu płytko

Nurt nieco dalej

Chaszcze śpiewają wytrwale

Nie trzeba wiele

To było wszystko

Czegośmy chcieli

Zbudzone  blaskiem

Najprostsze płonie

Nic już nie dzieli

Stóp cztery w piasku

Światem całym

Na wyciagnięcie dłoni

Zabawa w pisaku stóp niedorostków

Wiszący przez lata gest

Nie mam nic na obronę

W pamięci drzemie

Obmycie pleców jak chrzest

Wodą dobytą od dna

Świat cały nam płonie

I dalej wiązania tajemne

Pierwsza nagość przede mną

Ta wspomnieniem trwa

Nieśmiały dotyk warg

Zza światu znak

Oda do kochanki

   

Kochanką jesteś jednostronną

Na moją wdzięczność nie licz

Nie pragnę z tobą randki

Nie chcę miłości z tobą dzielić

Choć na mnie czekasz na przystankach

Choć  czekasz na mnie gdzie bądź

Bywa że wpraszasz się niechcący

Przyłapiesz mnie nie w porę

Wtedy twe cienie mnie ostrzegą

Przyjaciel  ode mnie  odtrąci

A ja cię czekam mimo wszystko

A ja cię czekam wczesnym rankiem

A ja cię czekam na przystanku

Bywa że jesteś bardzo blisko

Niechciana moja ty kochanko

Cień twój przed okiem nieraz błyska

Gdy słabość zmoże moje członki

Przysiadasz się na brzeg pościeli

Policzek chłodzisz mój gorący

Kościstą  bladą twoja dłonią

Wtedy  nas  nic z sobą  nie dzieli

Szept słodki w uszach moich dzwoni

Niechaj by nie był choć ostatni

Jeszcze zaczekaj ze swym wyznaniem

Okazji będziesz miała wiele

Wargę w szeptaniu swoim zatnij

Kochanko zanim wyznasz zdanie

Że jesteś moim przyjacielem

Że nie opuścisz mnie w cierpieniu

Łagodnie wtedy weź w ramiona

Jak bierze matka albo żona

Gdy widzi  na obliczu cienie

Co pewnie nigdy już nie zgasną

Tak chcę kochanko z tobą zasnąć.

  R e q u i e m

Dla kogo to Requiem

I po co

Nie wiem

Nieznajomemu w masce

Dla siebie?

Pisałeś nocą

Słucham nim zasnę

A ty bez trumny

W towarzystwie niemym

W szmacie brudnej

W nieznanej ziemi

Słucham akordy i echa

Dies Ire

Mój czas ucieka

Okryty kirem

Samotną nocą

Słuchać?

Po co?

Sen ożywia

Co minęło

Drugi raz bywa

Twojego dziełem

Wskrzeszone

Klękam u progu

Jak grzesznik skruszony

Gotowy do drogi

Kto do słuchania ma ucho

Pod sklepieniem podniebnym

Śpiewnych chórów wysłucha

Może ostatnie Requiem?

Niech zabrzmi mi w ostatnich chwilach

Ślad Dies ire

Dla kogo je napisałeś?

Kto wie

Śmierci na pochwałę?

Nikt nie jest pewien

Ślad poniosę  do głębi

Gdy łzy nie uroni ni człowiek

Zabrzmią mi w ziemi