Refleksje III

Kilka kolejnych zwierzeń rymopisa

 napisanych dla utrwalenia wspomnień

 i refleksji gnębiących autora, napisanych

 dla nikogo. Apeluję, by ich nie czytać,

 bo napisano je i wpisano z niskiej próżności.

           A   p   e    l

Czytajcie wiersze czytajcie

Poetów i  grafomanów

Każdy we wierszu coś znajdzie

Mądrości kilka gramów

Czytajcie wiersze prościutkie

Jakie Broniewski pisał

Niektóre pełne smutku

Wzruszają do dzisiaj

Przed snem czytajcie wiersze

Trochę niby modlitwę

Czytajcie dawne dzisiejsze

Liche i wybitne

Niechaj w niebiosach się cieszą

Rej ksiądz Baka Jesienin

Najbardziej ten grzeszy

Co poety nie ceni

Wiersz można o wszystkim

Nawet byle jak sklecić

Kto trochę jest bystry

Tak się rodzą poeci

Był Ildefons i jakiś  Tuwim

Herbert i nasi nobliści

Każdy wiersze gubił

Wybitni  wszyscy

A moje rymy do kitu

Nie czytają nawet najbliżsi

Nie ma na nie zbytu

Na moje zgubione myśli

 N i e  c h c i a ł e m

Niewiele od  niej chciałem

Od bladej Ofelii

Uśmiechu

Żeby się spełnił

Choćby  nietrwały

Martwe źrenic  lufciki

Do  dziś pamiętam

Ofelio moja święta

Wszystkim  byłaś  ja nikim

Nie wybaczę ci tej krzywdy

Przy fiołkach wiosną

Nie wybaczę nigdy

Com od ciebie doznał

Świecisz w lustrze pamięci

Tkwisz cierniem

W życiowym zamęcie

Pamięcią jestem  ci wierny

Taka spuścizna

Niewiele okruszek

Blizna

Na duszy

   W s p ó l c z u c i e

Nie spełniły się marzenia

Nauczycielu trzech lat

Kto dziś docenia

Że człowiek  to  brat

O władzę poszło

Katom i sędziom

Że im ubędzie

Drażniła inność

Rewolty  zarzewie

Winny winny

Powiesić na drzewie

 Co wyszło z marzeń

Darowałeś władzę

I ołtarze

Nowym sędziom  nie braciom

Najpierw cześć oddadzą

Przepychem zaćmią

Nie cisi

Pokornego serca

Tacy sami dzisiaj

Wiercy  innowiercy

Testament czeka

By wypełnić woła

Przemienić człowieka

W anioła

 Requiem dla osiąt

Chodziła chodziła osa

Na skrzydłach przez świat

Bez butów bosa

Kusił ją kwiat

Róży fiołka i lilii

Nektarem  smakiem

Bo dzieci kwilą

W kokonie pod dachem

Unosiły  ją wiatry

Moczyły z nieba krople

Ona jest przecież matką

Nic że skrzydełka mokre

Napastnik czyha z za węgła

Utoczy kwietnego smaku

Najgłębiej sięga

Pokarm dla dzieciaków

 Nie ustrzegła się wroga

Uderzył znienacka

Tuż u progu

Przed chatką

Płaczą osiątka płaczą

Mamy nie zobaczą

Smutek i śmiercią zionie

W osinowym kokonie

A mnie jest smutno

Nie pomogę maleństwom

Pocierpię do jutra

Bo mi jest ciężko

          M  o  j  e    ł  z  y

Nad tobą płakałem i płaczę do dzisiaj 

Deptana przez dziadów winy

Niejeden dla ciebie zginał

Kulą trafiony lub wisiał

Na sznurze co hańbą się nie stał 

Włóczony po kontynentach

Za sprawę co była święta

A nadal  jest nam bolesna

Ugorem być miała pustynią

Wydobyli ją z dna

Swoja i obca brać

Swój i obcy ginął

Z naszego  obcego rodu

Z zachodu i  słońca wschodu

 Należna im pamięć modlitwa
I kwiat co na grobie zakwita

Więc była jaka była

I jaka jest niechaj będzie

Czyny zapiszmy w księdze

Taką historia powiła

   A b s t r a k c j a

Co chce niechaj mówi

Meloman mistrzów miłośnik

Może Mozarta lubi

Bacha pochwały głosi

Przy fudze gasi smutki

Przy goleniu nuci

Nie ma lepszej odtrutki

Gdy życie zasmuci

Lecz gitara gitara ma duszę

Z asturskich deszczy

Do słuchania kusi

Tony jej w sobie mieszczę

Akordy hiszpańskie pienia

Czas co nadchodzi wydłużą

Nim oczy w ciemności przymrużę

Na spotkanie  swojego cienia

W struny wyniośle potrącaj

Moja gitarzystko

Niewiele pragnę to wszystko

By słuchać gitary do końca

Gdy  zaszeleści cisza

Niech gasi jak świece w kościele

Niewidzialni gaszą anieli

Światło co już nie kołysze

  Moja najdroższa

 Nie taka być miałaś

Nie najlepsza ty moja

Pokrywać cię miała chwała

Miałaś być pełna znoju

Zmagań ale bez klęski

Umieć z wiatrami płynąć

Do wielkości tęsknić

Wielkich pełna i małych czynów

Było niewielu herosów

Niby  rodzynki w cieście

Stąd tyle ciosów

Historia nie pieści

Byłaś jak żubr zbłądzony

Na trzęsawisku

Z koroną raz bez korony

Wielkości bliska

Synom co wykarmiłaś

Przydając im mitry z pozłotą

Obcość  im  była miła

Obce ciekawsze wrota

Niepomni zwycięskich dziadów

Diabeł pomieszał im kroki

Zaprzepaścili spadek

Choć go uchować mogli

Choć byłaś wielka w bojach

Rozumnych i nierozumnych

Los twój się ważył w pokojach

Gdzie kłuto gwoździe do trumny

Pięłaś się po drabinie

Aż szczebel co zbutwiał złamałaś

Szukałaś zła w cudzej winie

A ta była w tobie cała

Cisi i pokornego serca

Choć tacy nie są

Udział swój  maja w poniewierce

Za podszeptami biesa

Światłych mężów w nich wielu

Było jest  i będzie

Oby cisi być chcieli

I głosić  boże orędzie

Mało w nas ruszających ziemię

Mało Bachów Stenhali

Choć my nie bici w ciemię

Przy innych trochę my mali

Rad bym przydać ci chwały

Moja nieszczęsna  miłości

Ja nie mój umysł za mały

Ktoś przyszły  się o to zatroszczy