Refleksje IX

 Ból nieustający

Są różne ciernie, niektóre bolą całe życie, zabiera je się ze sobą w niebyt. Nie należy ich ujawniać, jeśli mają bolec innych. A może inni są nieświadomi tych cierni, które wbili?, a inni świadomi, a chcą je ukryć? Może należy je pokazać, niech wiedzą, że ofiara jest ich świadoma i pokornie znosi poniżenie!!! (ku ich satysfakcji?) Rany po cierniu nie da się zabliźnić, można ulżyć, zwierzając się do nikąd.

Autor nie jest pierwszy, ktoś przypadkowy odkryje w tych zwierzeniach swój własny los?

 U l i c a    k r ó l a   j e g o m o s c i

U jednego była ulica Sarg

Była gdzieś taka ulica

A u mnie wiele jest skarg

Na tę jedną co  nie zachwyca

Są ulice ptasie o nazwie zwierza

Wiatr w nich tańcuje z liśćmi

 A moja ? Króla Kazimierza

W dodatki Jana nieraz się przyśni

A przy ulicach sklepik i z odzieżą

Kochankowie chadzają pod rękę

Płaszczyk kapelusz przymierzą

Na takiej ulicy nie jest pięknie

Tam bramy i mroczne sienie

Gdzie bruki  z wiekowym szlifem

Wonieją moczem i straszą cieniem

Opinie o nich liche

Biura na piętrach kamienic

Ulicy Kazimierza Jana

A tam urzędnicy przyziemni

Sprzedają mieszkania

Komu mieszkanie komu

Kupisz bez blagi

Jawnie lub po kryjomu

Bez przesady

Leżą podania z podpisem

A wiatry  wieje przez okna

Nie kupisz dzisiaj

Podania od deszczu zmokną

Urzędnik co się zbiesił

Razem z przyjaciółką

Na śmietnik wyniesie

Lub złoży na półkach

Była ulica Sarg

Poeta o niej pisał

Moja ulica garb

Pamiętam ją do dzisiaj

Ulica biur masarni

Do biur bieży Nemezis

A tam  bożki  mocarne

Klątwa stąd wybieży

Po tej ulicy nie chodzę więcej

O ulico przeklęta

Zgotowałaś mi nędze

Milczące pęta

Stamtąd  uszła Eurydyka

Eurydyka święta

Nie tańcząca a zwykła

Z  innym orfeuszem

W oczy zajrzała klęska

Pustka  mieszka w duszy

Moja  ulico Sarg

Moja nie Ildefonsa

Ulico biur i butików

U kogo pozbyć  się skarg

Do kogo krzyknąć
Kogo pokąsać

Wiezie wiezie orfeusz

Fałszywy bohater

Nie swoja Eurydykę

Po wodzie na spacer

 Eurydyko wyśniona

Boski  instrumencie

Obcy orfeusz  pokonał

Zapisane w księdze

D w a   s ł o w a

Dwa słowa co roku

Nie te właściwe

Prawdziwe leżą w mroku

Prawdziwe w celi

Skrywają krzywdę

Dwa słowa w roku

Reszta pod strażą

Co stoi z boku

Milczy Eurydyka

Orfeusz niemy

I tak się zdarza

Orfeusz wzdycha

Zepchnięty ku ziemi

Miał słuchać tonów

Instrument miał śpiewać

Z dalekiej Azji

W Polsce zgubiony

Takiej okazji

Nie było nie ma

O Eurydyko  jedyny bożku 

orfeusz fałszu orfeusz okropny

Się zatroszczył

By dźwięku dotknąć

Płynęły tony płynęło granie

Zalotnik słuchał  podstępny

Bez  własnej Eurydyki 

Nie było ono dla ciebie panie

Twoja w dal umyka

Eurydyka  klęski

orfeusz przybrany

Sieć  rozsnuwa

Zakłada kajdany

Dwaj Orfeusze

Jedna Eurydyka

Nikogo nie wzrusza

Jednego stypa

P r a w d a   u k r y t a

Nie wyznam  

Prawdy nie powiem

Co losu jego sprawcą

Jaki jest ten człowiek

Życiodawca

Wybrany bez wyboru
Z męskiej rozpaczy

Dawno przedwczoraj

Przyłapany raczej

Na wielkie udawania

Ziarnko kury ślepej

Tamtych śladów pamięć

Niechaj  umrze lepiej

Aleć słowo rzeczono

Uciec jeno można

Musi być spełnione

Decyzja za późna

Tak trwa w zwarciu trwanie

Żółć  igra z szalejem

Przebacz nam to Panie

Smutne takie dzieje

Nie wyznam

Prawdy nie powiem

Przyczyn nie zdradzę

Albowiem

Mam władzę

Mam wiedzę i żal

I wolę od żółci uchronić

Może samotność  i dal

Co ma to obroni

I tak rozchodzą się drogi

Coraz brakuje słowa

Obce staje się progi

Nie swój przejmuje połowę

Nie swój przejmuje resztę

Rodzą się myśli grzeszne

Słowa zostały dwa

Od  przypadku  od święta

W kartach mówi się  pas

W  życiu to moja jest klęska

K i l k u a k t ó w a    s z t u k a

Szczyptę dodać do słowa szaleju

Niech posłaniec poniesie skargę

Pożądanym powieje

Trójkątnym zatargiem

Ciemnym  będzie kapturem

Na dalsze dzieje

Zachęci do szturmu

Osadem w naczyniu trój dennym

Się stanie kamyk  podrzutek

Trojgu co cenni

Ma być zatrute

Trwanie trójstronne

Dozgonnie

To nie był  akt pierwszy

Zwycięstwa nad trzema

A grzech najcięższy

Nad krwią i kromką chleba

Związanych

Pająk własność nie swoją omotał

Słowa w kokonie  ugrzęzły

Nie motyl a owad podstępny

Z ofiarą do obcych dotarł

Pająk zwyciężył

Dawca klęski

Przędzie sieci na wodzie

Mami pręży muskuły

Czaruje wiosłem i łodzią

Prawie kochanek czuły

Woda odgrodzi

Przetnie wiązania słabnące

Będzie to końca

Początek

Jeszcze  skarga że słońce

Mogło zgasnąć z win krwi

Nosiciela własnej

I  oto zwycięstwo

Drzwi  się zatrzasną

Nadeszła  upragniona  klęską

Megara  orzekła

Akt trzeci epilog

Niegodna bogini greckiej

Dantego godna piekła

Błogosławiona chwilo

Chwilo tej zbrodni

Gdy poczuł się nie dzieckiem

A ojcem zalotnik
Cykuta kroplami  wsiąka

Nie trzeba  aż grobu

By przyszła rozłąka
Jeno śpiewać treny

Na ostatku

Przeklinać hienę

Co darowała w spadku

Słowa tajemne

Dla nikogo

Polecą w kosmos

Poza ziemie

Nie wzruszą bogów

Słowa nieproste

Nie wzruszą tego co maja

Brak  im enigmy

Zabrana w niebieskie kraje

Nie  wzruszą nigdy