Refleksje X

Reflrksje X

R o z m a i t o ś c i

Jeszcze mi w duszy coś  gra. Póki  mi nie zamkną  ust  i  stron, chyba że ich nie znajdą, bo głęboko ukryte pod  tajemniczym linkiem, jeszcze  kusi, by skorzystać z wolności  wypowiedzi  i  pokazać swoją  przekorę. Moje  Blogi  : 

Moje opinie I  i  II

(wwwup72156jeszcze.blogspot.com     i    wwwup72156.blogspot.com)  zaprowadzą mnie  zapewne na szubienicę. Jeżeli  mnie podkusi  i  coś  przekornego jeszcze tam dopiszę, jeżeli  pozbędę się lenistwa  i  będę miał  jakąś gwarancję , że to ktoś  sobie przyswoi , to będzie całkiem  źle.  Niech  ta  strona  bawi, kto zechce  ją  zauważyć.

Mój  Majakowski                   

Lubię cię Włodzimierzu

Proletariackie twoje wiersze

Pisane szczerze

I w dobrej wierze

I te tramwaje

  co skręcały

     na most  przy Giserni                                                

Litery te  martwe

  A grób ?

      gdzie on

          bez chwały 

Złą wyciągnąłeś kartę

Splecioną z cierni

Tematy ostre i pióro  ostre

Rewolucji trzymałeś wartę

Kochałeś ją jak siostrę

Oddałeś  jej sprawom słowa

Miast kwiatów zrodziła osty

Wierności 'ś jej nie dochował

Kiedy zawiedli  cię bogi

Waliłeś na odlew  i  prosto

Rzeczywistość macałeś rymem

Jak ślepy co szuka drogi

Jednak  poezji  byłeś olbrzymem

 Strofy twe brzmiały donośnie

Chwalco nowej epoki
Z twej  pieśni  owoc nie wzrośnie

Pokryły ją mroczne mroki

Gdybyś tak dzisiaj

     żył w naszej  Polszy

To co byś pisał

      wiersz też nie gorszy

Lecz rewolucji

      twej  fascynacji

Dzisiaj

     wspomnienia

        jak  najgorsze

Przydałby się taki

     nam z twoim

       polotem

Nie jako chwalca

    nie piewca

        a z młotem

Bo nam wyrosła

      wataha

         padalców

Jak w twej

      ojczyźnie

Bliźnie

Ktoś  im

          na  ozór

            niech  zaciśnie palce

Taki  jak ty

       wygarnąłby               

            twardo

Przeniewiercom

       co darzą

           pogardą

Tych co  oddali

      wyrwani

           ciemiężcom

Z brzegów Bajkału

      Kołymy

           Workuty 

Za błędy wodzów 

      doznawszy  pokuty                                                                                                                              By  umęczonej zgnębionej klęską                                         

Kroplę czerwonej

     i potu                               

         i znoju

Dać na złość

      na przekór     

          złowrogiej  historii

Niech jakaś będzie

      byle w pokoju

Byle przetrwała

      mądra

         i w glorii

A choć  historia

      okrutna pani

Przycumowała

           do złej  przystani

Każdemu

        co kropli

             krwi  nie szczędził

Żałować nie można

     pamięci

          i piędzi

Ziemi  i na niej 

   mogiły

       salutu

Niech pamięć

   nie będzie

      o nikim zatruta

 Lubię cię Majakowski

Choć 'eś 

    bolszewik

           a się' ś   nawrócił                                                                          Mojej młodości

              poeto

Lubię 

     słupki  twoje

            i  zgłoski
Zawód  ci

          życie

                skrócił

Żałuję cię

                przeto

  F  o  r  t  u  n  a                           

Przyjdź  jeszcze muzo niedoskonała

Muzo prywatnych treści

Jak Syzyfowi ciąży mi skała

Co w mojej głębi się mieści

Skałą i lodem niedomówienia

Skryte w namiocie ciszy

Słowa nie  dadzą cienia

By cienia nikt nie usłyszał

Słowa i cienie za dużo ważą

Nie kładźmy ich na barki

Milczenie  niechaj stoi na straży

Samo milczenie wystarczy

Słowo co może  być ostrzem

Niech lepiej  w zamknięciu drzemie 

Brak dobrych słów - milczenie prostsze

Goryczą  pomieszka we mnie

Jesteś pokraczną boginią

Fortuno   pełna zagadek

Tylko twoją  jest wina

Przeszłości nieznośny spadek

Uprościć nie da się ścierzki

Gdy  losami  ty zarządzasz

I czasem co we mnie mieszka

Jak sowa czuwasz przemądra

Nad moim gorzkim milczeniem

Upartym milczeniem bliskich

Zasnułaś  mroki i cienie

Bo ty zarządzasz wszystkim

Ni modły   rozumne czyny

 Twoich decyzji nie zmienią

Zgodzić się można jedynie

Na twe niefortunne cienie

 

           P  i  e  t  a  

               

 Powiem to w prostych słowach

Na ręku dźwigasz martwego Syna

Taka Anioła  jest mowa

Jaka była śmierci  przyczyna?

Kain co zasiał  nienawiść w duszach

I sieje od zarania świata

Śmierć syna sumienie porusza

Porusza  śmierć  matki i brata

Oto widzę  dziecko w objęciach

Martwe bo innej jest wiary

Z innego zrodzone  plemienia

Dla matki był boskim darem

A teraz  dla niego ziemia

Niesie na rekach go pieta

Niesie na rękach  mężczyzna

Płacze nad nim kobieta

Na naszym  sumieniu to blizna

Oto nasza klęska  człowiecza

Zasiane Kaina ziarno

W tych co ucinają  szyje

Bliźniego nie chcą  przygarnąć

Dzwon na trwogę niech bije

  Przewrotna modlitwa                    

Dziecko puka do bramy

Daj chleba dla mnie i mamy

Módl się z nimi  Święta Pani

Dziecko w mamy ramionach

Pewnie za chwile skona

Módl się za nimi Święta Pani

Na naszej ulicy pochód bieży

Woła postawić na warcie żołnierzy

Nie módl sie za nich Święta Pani

Chleba za dużo przecież nie mamy

Idźcie sobie chleba nie damy

Nie módl się za takich Święta Pani

A wodzom  piekielnym od pieców

Serca zmiękły po latach nieco

Módl się a za nimi  Święta  Pani

Chleba starczy  wam i roboty

Razem  rozwiążmy wspólne  kłopoty

Módl  się z nimi Święta Pani

Są polityczne wśród nas świętoszki

Nie uszczkną chleba ani  troszki

Nie módl  się za nich  Święta Pani

Kraj nasz przecie  cały w ruinie

Kto do nas trafi  to z nami zginie

Nie módl się za tych Święta Pani

Modlitwa niesie się u podnóża

Za was -z naszego świętego wzgórza

Nie módl się za tych  Święta Pani

Muszą wystarczyć wam modły nasze

Na stołach pusto i pusto w kasie

Nie módl się za tych Święta  Pani

Kraj nasz u pewnych przecie bogaty

Na szczycie ubrani w złote szaty

Nie módl się za nich Święta Pani

Na naszych posłów  głosować macie

Bo pozostali  to są psu bracia

Nie módl się za nich  Święta Pani

Jeden tylko litośnie gada

Każda parafia przyjmie sąsiada

Błogosław  temu Święta Pani

Tysiące  głodnych polskich dzieci

Gościny doznało na całym świecie
Módl  się za tamtych Święta Pani

Gdy obce dziecko "chleba"  mi powie

Podzielę się po połowie

Módl się za mnie Święta Pani

 

Krótka kronika  rymem    

Niesprawnym ułożona

I prostymi  słowy  łzami

Pisana dla wyrażenia

Żałości  należnej

Od wieków kryła was cisza

Nikt głosu z nad Wisły  nie słyszał

I wam należne czasy złote

Gdy się otwarły nauki wrota

Od słońc męża dałem i ziemi

Byście nie byli niemi

Znaleźli się potem odmieńce

Szkoda - nie było ich więcej

Nazwali się braćmi

Ich wiedza innych zaćmi

Takich my nie chcemy

Idźcie w obce ziemie

Ognia im nie zadano

Oj - byłaby plama

Wszyscy maja być jednacy

Katolicy- Polacy

Choć  jeden zakwitł  blaskiem

Od Pana doznał łaski

Rozsławił  polskie imię

Laury otrzymał w Rzymie

Poezji był królową

Ale nie cieszył naszą mową

Językiem władał dawnym

Szekspira nie przyniósł sławy

Ciemniały umysły i gasły

Jedzono i pito za Sasa

Nieprawe wasze obliczę

Zesłałem  na nas bicze

Pocieszyciela w dali umieścił

By nadzieja nie zgasła  do reszty

Do dzisiaj  ducha nam wznosi

On jeden sławę nam głosi

Aleć jeden Fryderyk to mało

Więcej by się zdało

W kosmosie ich pieśni by brzmiały

Dla naszej chwały

Byli i są pomniejsi

I z nich należy się cieszyć

Mało ich boście kundelki

Choć był nar ód  wasz wielki

Niechaj będę całkiem szczery

Nie Honore nam pisany i Alighieri

Brak nam Izaaka Alberta Lwa

Posucha oda wieków trwa i trwa

Po tysiącletnim czasie

Pusto od nas na świata Parnasie

Jest może jeden drugi trzeci

Na całe tysiąclecie

Gdzie przyczyn szukać

Czy w złych naukach czy krukach

Pan  w litości  dla nas niehojny

Jednak darował wielką wojnę

O nią modlili się niektórzy

By wrogów naszych zburzyć

Trwają boje padają mocarze

Okazja się nadarza

Do dzieła biorą się patrioci

Lecz jeden wielka sprawę knoci

Miast pokojem się cieszyć

Na boje wschodnie sie spieszy

Nad nami burza i błyskawica

Nad grobem naszym zapłonie gromnica

Było bardzo srodze

Lecz błąd popełnili obce wodze

Po latach przeto

Poszukają odwetu

Mądrzejsi  i żołnierze prości

Obrońcami  wolności

Była nauka i czasu wiele

By błędów nie powielać

Już nam rosły nowe wielkości

W świecie się mogły rozgościć

I liczb znawcy i poetowie

Było ich całe mrowie

W nauce i  literaturze

Bardzo sławni niektórzy

Ci od liczb dźwięków i  słowa

Nie zdążyli  zasłynąć nadeszła trwoga

Dał Pan wam róg złoty

A zdarto wam epolety

Wielkim cieniem się kładzie

Wróg w stolicy na defiladzie

Defilada przed  zbirem w Warszawie

Pewnie koniec po twojej sławie

Wszystkich uczonych braci

Unicestwili kaci

Nasze klęski są w księgach

Kto ciekaw niech do nich sięga

Muszą wieki upłynąć

By wtóry Mikołaj zasłynął

Pusto od naszych  na Parnasie

Może ze trzech ma się

Za to przyjaciele Żydowie

Wprowadzili całe mrowie

Bo idą ręka w rękę

Nam obca ta piosenka

Nam lepiej się żyje

Gdy Polak  z Polakiem na kije

Łza napływa do oka

Nasza skaza głęboka

Oj by nie nadeszły czasy

Że za łby wezmą sie nasi

Oby nie nadeszła noc długa

Nie zorali nas  sąsiedzi pługiem

Motto

Zostanie po nas złom żelazny

I gromki drwiący śmiech pokoleń

Tadeusz Borowski

 

 B ł ą d   h i s t o r i i                                                        

                                                                                

Bracia nasi dalecy                                                   

Gośćmi byliście na naszych ziemiach                        

Śladów nie ma niestety                                                 

Śladów po was nie ma                                                 

Innym daliście światło litery                                       

Nam dane nie było we własnej mowie               

Nauk z ksiąg świętych wybierać                          

Może i mądry był  pierwszy człowiek           

Sięgał  gdzie  sąsiad  dawał mu żonę                      

Aleć też przywlókł nam księgi obce                

Własną mowę na wieki pokonał

Zwiódł  ją na manowce

A tam na wschodzie własna rozkwita

Krążą  wśród ludu księgi wybitne

Pisali dzieła mnisi w klasztorach

O wyprawie  słowo Igora

Kodeksy pisali i opowieści

Lat minionych zburzonym mieście

Żydowskiej wojnie  żywoty królewskie

Czego dokonał Aleksy Newski

I o podróżach za trzy morza

I Ewangelie o życiu Bożym

Bo ci od wchodu cudu doznali

Bracia ich mowie litery dali

O mowo polska twa zguba z Rzymu

Wojciech nam w darze  nieszczęście przyniósł

We własnym lud się nie modlił słowie

 Ksiąg nie pisano w polskim języku

Pan Bóg zapomniał o polskiej mowie

Przez setki laty trwała ta zbrodnia

Aż się pojawił  przemądry człowiek

Narobił  w Polsce  wielkiego krzyku

Nie gęsią mamy a własną mowę

Wielką królowę

Na setki laty utrudniał Rzym

By królowały słowa i rym

W mowie ojczystej we własnej mowie

Odtąd lud będzie będą królowie

Się mową polską przed  światem chwalić

Mikołajowi świecę zapalić

Jan zaś był wielki  i on był pierwszy

Co mowę polską rozsławił wierszem

 

P i e ś ń   n a d    p i e ś n i a m i

(wolne tłumaczenie ze sanskrytu)

Przyjaciółko moja wielobarwna lilyjo

Usiądź przy mnie obejmij szyję

Jak korzeń wrasta lilyji w ziemię

Tak ty  wzrośnij  swym kwiatem we mnie

Radujmy się sobą weselmy sobą

Bo w tobie zapach jest wina

Radujmy nie czekając grobu

Białą gazelą jesteś  jedyna

Co na wzgórzu wybrańca czeka

Promienie oczu twych są jak zorze

Usiądź  przy mnie niech mnie urzeka

Światło i blaski  na twej twarzy

Ja na twej piersi  dłonie położę

Będę masował  twe stopy białe

Miłosne słowa w uszy powtarzał

Przyjaciółko moja lilio wspaniała

Na błoniach  paśmy zielonych  koźlęta

Twoje i moje stado przy rzekach

Na twojej szyi zawieszę wieńce

Śpiewać nam będą zwiewne dziewczęta

Tam na nas miłość wzajemna czeka

Wszystko dla ciebie w życiu poświęcę

Łoże z listowia ułożę miękkie

Tam cię zawiodę nocą za rękę

Gdy nasze stada z przesytu  usną

Obejmę ciebie moją prawicą

Obnażę wszystko co mnie zachwyca

 Usta i piersi  ustami musnę

Wielobarwnym będziemy kwiatem

Staniemy się sobie całym światem

Będę szukała po całym mieście

Tego co dusza miłuje moja

Bo dłonie moje zaprzestał  pieścić

Będę szukała na polach łąkach

Nie będę szczędzić potu ni znoju

Oj jaka ciężka jest z nim rozłąka

Pomóżcie szukać strażnicy miejscy

Wołajcie na wiata strony

Znajdźcie w którym się schował miejscu

Bo on jest dla mnie jako kwiat wonny

Łożnica moja nadal jest pusta

Rozłąki z miłym nie zniosą usta

Znalazłam spoczywał na błoniu

Zapach  żywicy i mirry mnie wiódł

Zbudziłam pocałunkiem na skroni

Znowu mi lilie we włosy wplótł

 i. t. d.