Refleksje II

Refleksje VII


 Skoro moich produkcji nikt nie czyta, nawet najbliżsi, widocznie wyrażają treści obce, zasługujące na wzgardę 
lub ułożone są dla nich  prymitywnie, jako napisane przez grafoludka i nie dorównują obecnej rymo twórczości (na pewno!). Wpisuję zatem je tu na złość, niech chociaż zaśmiecą internet. Teraz - w dobie Internetu - można sobie  na wiele pozwolić i autor z tego korzysta ile może.

S ł o w o  d o  b r a c i  m n i e j s z y c h

Żal mi was braci mniejsi przyjaciele niemi
Przytulę może kota może psa owczarka
A tylu was przyjaciół gości w naszej ziemi
Noego uchroniła arka
Wypiłbym szklankę piwa z lisem lub bawołem
Pogłaskał lwa słoniowi dał kieliszek wódki
Do wspólnego obiadu z wężem siadł do stołu
Po stracie córki z orłem dzielił jego smutk
A ja niewdzięczny siedzę w podmiejskiej melinie
Z nieogoloną gębą sypiam na talerzu
A moi bracia mniejsi  z mojej winy giną
Boś po to jest powołan mój dzielny rycerzu
Do reki dał ci Stwórca całą pełnię władzy
Łuk dzidę i sieci
Niechaj  by antenaci pozostali nadzy
Przyrody jak tamci dzieci

     P   r   z   e   p   i   s

Wiersz nie musi mieć rymu to nie ma sensu
Dobierać słowa podobne?
Wiersz nie musi mieć rytmu to nie ma sensu
Układać słowa w słupki?
Jak Horacy  ksiądz Baka !
Wiersz nie musi mieć rymu nie musi mieć  rytmu  to nie ma sensu
Jak wiersz Słowackiego Juliusza
Wtedy wiersz ma sens jak ten powyżej
Każdy ma prawo pisać wiersze
Nie należy utrudniać nikomu
Wystarczy wycinek z gazety
Wzięty w cudzysłów
I jest wiersz
Każdemu wolno
Niech się wyżyje
Niech się wyszumi
W końcu wszystko jest wierszem
I pocałunek i przekleństwo
Daję wszystkim to prawo

P o d s u m o w a n i e

Wam potomkom mogił
Rozsianych po przestworzach suchych
Po przestworzach płaskich
W kraju pełnym trwogi
Tam gdzie nie ma grobów
Jeno kości kruche
Zakryte przez piaski
W  mchy padłe lub bagna
Zarosłe przez osty
Matki już nie płaczą
Jeszcze płaczą siostry
Podarować pragnę
Sprawiedliwe słowa
Sprawiedliwe krzyże

Bo po waszych grobach
Orłach bez korony
Niepamięć się zbliża
Z łaski ręką wroga
Dano wam pagony
Na nieludzkiej ziemi
Wśród zgnębionych cieni

Podnieśliście miecze
By stanąć w szeregu
Wy  przeklęte dzieci
Na stepach wśród śniegów

Z waszej krwi i potu
Z waszych bratnich bojów
Jesteśmy z powrotem
U ojczystych zdrojów

Inna krew co skrzepła
W obce piaski skały
Potomnych urzekła
Lecz ślad nie nam trwały

Wam dziś bez pamięci
Wyrzuconym w śmietnik
Chcę ten wiersz poświęcić
Składam wieniec kwietny

Wyrosłym wśród męki
Za tę kroplę krwawą
Ja sam składam dzięki
Waszą głoszę sławę

Za  pierścień do fali
Wrzucony raz drugi
Nikt już was nie chwali
Odjął wam zasługi

Popiołów w stodołach
Szturmu w gniazdo os
O pamięć ja wołam
Ogłuchł o nich głos

Pochwał tym nie szczędzą
Co myśleli głupio
O odwadze ględzą
A mnie za nich smutno

Odmówili ziemi
Odmówili szkole
Pozostali niemi
W bezimiennym dole

Wisła sobie płynie
Nie odwrócisz  kijem
A dzisiaj ten słynie
Co za to nie żyje

Mógłbyś bracie męski
Zgodzić się z historią
Nie doznałbyś klęski
Żył byś dzisiaj w glorii

Glorii co jest z pracy
W glorii co jest z księgi
Byli i są tacy
Tym  składam podzięki

 
Rozmowa z Matką

Wracam do tego dnia pamięcią
Należało ci się wytchnienie
Między nami tkwi cała księga
Miałem ci ją poświęcić
A dałem cierpienie i wieniec

Oto daleko sięgam
Obrazek pierwszy kolana
I knot co dał lichy blask
I "O gwiazdeczko coś błyszczała"
Melodia jeszcze mi gra
I kaczki obronę pamiętam
I jak poleciała mi łza
Posłuszna się stałaś
I stałaś się święta

Noszę w sobie jak górę
Naszą wspólną niedolę
Schowaną w zakamarku
Ze sobą zabiorę
Twoje i moje bóle
Wciąż ciążą na barku

A oto składanie liter
Ala ma kota
To jest As
Byłaś znakomita
A scena u płotu
Mój erotyk dziecięcy
Była kara i łza
Ja pamiętam dotąd
Objawienie pierwsze
Niegodne lub godne wiersza

Po sąsiedzku dano po twarzy
Łaźnia krwawa i groza
Przez nierozumnych gospodarzy
Nam oszczędzono powroza
Nam dwojgu wygnaniec trzeci
Pod twoją obroną
Pod twoja pieczą
Wróg nie pokonał

Czas się nawrócił
Rozpięty twój parasol
O słodki trudzie
W  goryczy czasów
Było udręk wiele
Nie radosne trwanie
Pasmem smutnym się ściele
Troska i rada trafna
Naznaczyła dróżki
Nie odpłaciłem za nie
Ja syn marnotrawny
Klękam u podnóżka

Podróż i odwiedziny
Szczypta wytchnienia
W  świat nieco inny
Spotkanie przyjazne
Był rzutem kamieniem
Takiego nie zaznał
Nikt inny cierpienia
Któregom sprawcą

Opisać trudno
Nie płakać trudno
Pamiętać ciężko
Gdy gasła na rękach
Z nadzieją złudną
Skończyło się klęską
W pokorze klękam
I składam dłonie
Pan się zlitował
I  zesłał koniec

Umarły przyjaciel

Do kogo usta otworzyć
Gdy  się rozeszły drogi
Do kogo otworzyć usta
Gdy obce stały się progi

Dwa razy do roku
Podanie reki
Dwa kieliszki wódki
I za to dzięki

Bo tak się zdarza
Złodziej na drodze
Nic nie ukradnie
A boli srodze

Zawładnie duszą
Posiądzie miłość
Co tu poradzić
Tak się złożyło

Po jednej stronie
Niewielka strata
Po drugiej
Koniec świata

Jak ból wyrazić
W  prostych wersach
Prosto jak bije
Serce w piersiach

Słuchając partity Bacha

Myślę że mówisz to do mnie
Do takich jak ja śpiewasz
Barwisz mi życie ułomne
Lepszych kolorów nie ma
Tony jak płatki liści lub śniegu
Jaskółki na telefonicznych drutach
Wymyśliłeś żebym
Nie utonął  w smutkach

Smyczkiem uczenie się trudził
Pociechą nasycał przestrzeń
Hajfet Perl  i  Yehudim
Echo trwa deszczu
Trwa echo Chakony
Pośród jesiennych traw
Wśród uśpionych koronach

  N i e c h  t r ą b k a  g r a   


Ktoś  w rurkę pierwszy
Na prerii lub w puszczy zadmuchał
Nie mówiono i nie pisano wierszy
Ale przestało być głucho
W  piszczałce zrodzone dźwięki
Do zalot skłaniały dzikuski
Zdobywał dziewkę kto większym
Talentem do kniei skusił

Po wiekach wymyślił  ktoś blachy
Na pancerz przyłbice szyszaki
Ktoś inny z artyzmem w duszy
Do innych celów je zmusił
Instrument wyklepał  w blasze
By  ze snu wojaków budzić
Zwycięstwo nad wrogiem ogłaszać
Lub  pieśnią zabawić ludzi
Gdy mocarz ją weźmie do reki
U murów zadmie
Jerycho zburzą jej dźwięki
Mocarstwo padnie
Aż zjawił się  Sachmo
Satchmo The  Great
Swą trąbką zaćmił
Poranny świt
Wieczorne zmierzchy
Zabił nam smutki
Do duszy grzesznej
Wprowadził odtrutki
Duch dobry go ulepił
Z czarodziejskich dźwięków
Jak cukier krzepi
Przed wielkością klęknij

  D o b r y  w i e r s z

Nie napiszą dobrego wiersza
W pustych latach nie ma treści
Gdyby ta jedna gdyby ta pierwsza
W pamięci już się nie mieści
I nie ma listu
Pamięć zbladła
Tylko  ćma biegnie do światła
A była blisko
I to już wszystko
Co pozostało
Ścieżka w trawie
Zarosła prawie
I ćma martwa od świecy

  T a k i   l o s

I to trzeba powiedzieć
Bo tak napisano
Odejmij ten kielich
A więc się bałeś
Było za późno
By się wycofać
Stanąć w połowie drogi
Dobrych nie lubią
I odmieńców
Przebili ręce
Przebili nogi
A spadkobiercy
Nauki gubią

   Z  a  w  ó  d

Nie zawsze da się kochać
Jak by się chciało
Kwiat więdnie liście opadną
I łza wyparuje
Nie płacz nic się nie stało





























Brak komentarzy:

Prześlij komentarz