Skoro moich produkcji nikt nie czyta, nawet najbliżsi, widocznie wyrażają treści obce, zasługujące na wzgardę
lub ułożone są dla nich prymitywnie, jako
napisane przez grafoludka i nie dorównują obecnej rymo twórczości (na
pewno!). Wpisuję zatem je tu na złość, niech chociaż zaśmiecą internet.
Teraz - w dobie Internetu - można sobie na wiele pozwolić i autor z
tego korzysta ile może.
S ł o w o d
o b r a c i m n i e j s z y c h
Żal mi
was braci mniejsi przyjaciele niemi
Przytulę
może kota może psa owczarka
A tylu
was przyjaciół gości w naszej ziemi
Noego
uchroniła arka
Wypiłbym
szklankę piwa z lisem lub bawołem
Pogłaskał
lwa słoniowi dał kieliszek wódki
Do
wspólnego obiadu z wężem siadł do stołu
Po
stracie córki z orłem dzielił jego smutk
A ja
niewdzięczny siedzę w podmiejskiej melinie
Z
nieogoloną gębą sypiam na talerzu
A moi
bracia mniejsi z mojej winy giną
Boś po to
jest powołan mój dzielny rycerzu
Do reki
dał ci Stwórca całą pełnię władzy
Łuk dzidę
i sieci
Niechaj by antenaci pozostali nadzy
Przyrody
jak tamci dzieci
P r
z e p
i s
Wiersz
nie musi mieć rymu to nie ma sensu
Dobierać
słowa podobne?
Wiersz
nie musi mieć rytmu to nie ma sensu
Układać
słowa w słupki?
Jak
Horacy ksiądz Baka !
Wiersz
nie musi mieć rymu nie musi mieć
rytmu to nie ma sensu
Jak
wiersz Słowackiego Juliusza
Wtedy
wiersz ma sens jak ten powyżej
Każdy ma
prawo pisać wiersze
Nie
należy utrudniać nikomu
Wystarczy
wycinek z gazety
Wzięty w
cudzysłów
I jest
wiersz
Każdemu
wolno
Niech się
wyżyje
Niech się
wyszumi
W końcu
wszystko jest wierszem
I
pocałunek i przekleństwo
Daję
wszystkim to prawo
P o d s u m o w a n i e
Wam
potomkom mogił
Rozsianych
po przestworzach suchych
Po
przestworzach płaskich
W kraju
pełnym trwogi
Tam gdzie
nie ma grobów
Jeno
kości kruche
Zakryte
przez piaski
W mchy padłe lub bagna
Zarosłe
przez osty
Matki już
nie płaczą
Jeszcze
płaczą siostry
Podarować
pragnę
Sprawiedliwe
słowa
Sprawiedliwe
krzyże
Bo po
waszych grobach
Orłach
bez korony
Niepamięć
się zbliża
Z łaski
ręką wroga
Dano wam
pagony
Na
nieludzkiej ziemi
Wśród
zgnębionych cieni
Podnieśliście
miecze
By stanąć
w szeregu
Wy przeklęte dzieci
Wy przeklęte dzieci
Na
stepach wśród śniegów
Z waszej
krwi i potu
Z waszych
bratnich bojów
Jesteśmy
z powrotem
U
ojczystych zdrojów
Inna krew
co skrzepła
W obce
piaski skały
Potomnych
urzekła
Lecz ślad
nie nam trwały
Wam dziś
bez pamięci
Wyrzuconym
w śmietnik
Chcę ten
wiersz poświęcić
Składam
wieniec kwietny
Wyrosłym
wśród męki
Za tę
kroplę krwawą
Ja sam
składam dzięki
Waszą
głoszę sławę
Za pierścień do fali
Wrzucony
raz drugi
Nikt już
was nie chwali
Odjął wam
zasługi
Popiołów
w stodołach
Szturmu w
gniazdo os
O pamięć
ja wołam
Ogłuchł o
nich głos
Pochwał
tym nie szczędzą
Co
myśleli głupio
O odwadze
ględzą
A mnie za
nich smutno
Odmówili
ziemi
Odmówili
szkole
Pozostali
niemi
W
bezimiennym dole
Wisła
sobie płynie
Nie
odwrócisz kijem
A dzisiaj
ten słynie
Co za to
nie żyje
Mógłbyś
bracie męski
Zgodzić
się z historią
Nie
doznałbyś klęski
Żył byś
dzisiaj w glorii
Glorii co
jest z pracy
W glorii
co jest z księgi
Byli i są
tacy
Tym składam podzięki
Rozmowa z Matką
Wracam do
tego dnia pamięcią
Należało
ci się wytchnienie
Między
nami tkwi cała księga
Miałem ci
ją poświęcić
A dałem
cierpienie i wieniec
Oto
daleko sięgam
Obrazek
pierwszy kolana
I knot co
dał lichy blask
I "O
gwiazdeczko coś błyszczała"
Melodia
jeszcze mi gra
I kaczki
obronę pamiętam
I jak
poleciała mi łza
Posłuszna
się stałaś
I stałaś
się święta
Noszę w
sobie jak górę
Naszą
wspólną niedolę
Schowaną
w zakamarku
Ze sobą
zabiorę
Twoje i
moje bóle
Wciąż
ciążą na barku
A oto
składanie liter
Ala ma
kota
To jest
As
Byłaś
znakomita
A scena u
płotu
Mój
erotyk dziecięcy
Była kara
i łza
Ja
pamiętam dotąd
Objawienie
pierwsze
Niegodne
lub godne wiersza
Po sąsiedzku dano po twarzy
Łaźnia
krwawa i groza
Przez
nierozumnych gospodarzy
Nam
oszczędzono powroza
Nam
dwojgu wygnaniec trzeci
Pod twoją
obroną
Pod twoja
pieczą
Wróg nie
pokonał
Czas się
nawrócił
Rozpięty
twój parasol
O słodki
trudzie
W goryczy czasów
Było
udręk wiele
Nie
radosne trwanie
Pasmem
smutnym się ściele
Troska i
rada trafna
Naznaczyła
dróżki
Nie
odpłaciłem za nie
Ja syn
marnotrawny
Klękam u
podnóżka
Podróż i
odwiedziny
Szczypta
wytchnienia
W świat nieco inny
Spotkanie
przyjazne
Był
rzutem kamieniem
Takiego
nie zaznał
Nikt inny
cierpienia
Któregom
sprawcą
Opisać
trudno
Nie
płakać trudno
Pamiętać
ciężko
Gdy gasła
na rękach
Z
nadzieją złudną
Skończyło
się klęską
W pokorze
klękam
I składam
dłonie
Pan się
zlitował
I zesłał koniec
Umarły przyjaciel
Do kogo
usta otworzyć
Gdy się rozeszły drogi
Do kogo
otworzyć usta
Gdy obce
stały się progi
Dwa razy
do roku
Podanie
reki
Dwa
kieliszki wódki
I za to
dzięki
Bo tak
się zdarza
Złodziej
na drodze
Nic nie
ukradnie
A boli
srodze
Zawładnie
duszą
Posiądzie
miłość
Co tu
poradzić
Tak się
złożyło
Po jednej
stronie
Niewielka
strata
Po
drugiej
Koniec
świata
Jak ból
wyrazić
W prostych wersach
Prosto
jak bije
Serce w
piersiach
Słuchając partity Bacha
Myślę że
mówisz to do mnie
Do takich
jak ja śpiewasz
Barwisz
mi życie ułomne
Lepszych
kolorów nie ma
Tony jak
płatki liści lub śniegu
Jaskółki
na telefonicznych drutach
Wymyśliłeś
żebym
Nie
utonął w smutkach
Smyczkiem
uczenie się trudził
Pociechą
nasycał przestrzeń
Hajfet
Perl i Yehudim
Echo trwa
deszczu
Trwa echo
Chakony
Pośród
jesiennych traw
Wśród
uśpionych koronach
N i e c h t r ą b k a
g r a
Ktoś w rurkę pierwszy
Na prerii
lub w puszczy zadmuchał
Nie
mówiono i nie pisano wierszy
Ale
przestało być głucho
W piszczałce zrodzone dźwięki
Do zalot
skłaniały dzikuski
Zdobywał
dziewkę kto większym
Talentem
do kniei skusił
Po
wiekach wymyślił ktoś blachy
Na
pancerz przyłbice szyszaki
Ktoś inny
z artyzmem w duszy
Do innych
celów je zmusił
Instrument
wyklepał w blasze
By ze snu wojaków budzić
Zwycięstwo
nad wrogiem ogłaszać
Lub pieśnią zabawić ludzi
Gdy
mocarz ją weźmie do reki
U murów
zadmie
Jerycho
zburzą jej dźwięki
Mocarstwo
padnie
Aż zjawił
się Sachmo
Satchmo
The Great
Swą
trąbką zaćmił
Poranny
świt
Wieczorne
zmierzchy
Zabił nam
smutki
Do duszy
grzesznej
Wprowadził
odtrutki
Duch
dobry go ulepił
Z
czarodziejskich dźwięków
Jak
cukier krzepi
Przed
wielkością klęknij
D o b r
y w i e r s z
Nie napiszą dobrego wiersza
W pustych
latach nie ma treści
Gdyby ta
jedna gdyby ta pierwsza
W pamięci
już się nie mieści
I nie ma
listu
Pamięć
zbladła
Tylko ćma biegnie do światła
A była
blisko
I to już
wszystko
Co
pozostało
Ścieżka w
trawie
Zarosła
prawie
I ćma
martwa od świecy
T a k i l o
s
I to
trzeba powiedzieć
Bo tak
napisano
Odejmij
ten kielich
A więc
się bałeś
Było za
późno
By się
wycofać
Stanąć w
połowie drogi
Dobrych
nie lubią
I
odmieńców
Przebili
ręce
Przebili
nogi
A
spadkobiercy
Nauki
gubią
Z a w ó d
Nie
zawsze da się kochać
Jak by
się chciało
Kwiat
więdnie liście opadną
I łza
wyparuje
Nie płacz
nic się nie stało
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz